Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2016

ΣΚΟΤΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ




Οι εξαιρέσεις πρέπει να εξαφανίζονται "μεταρρυθμιστικά" -Η ανοιχτή επιστολή του τέως διοικητή του "Ελπίς".

Μαρία Τσολακίδη

Η υπόθεση "Νοσοκομείο Ελπίς" έρχεται να προστεθεί στις χιλιάδες απαξιώσεις που έκανε η νυν κυβέρνηση αν και μέχρι να γίνει κυβέρνηση ήταν στην πρώτη γραμμή μέσω πολιτικάντηδών της για το δικαίωμα στην υγεία για όλους, τουλάχιστον όπου υπήρχε  επικοινωνιακή κάμερα. Το "Ελπίς" μέσα από μαρτυρίες ανθρώπων που χρειάστηκε να νοσηλευτούν ή να συνοδέψουν ασθενή ήταν η προκλητική εξαίρεση σε όλο το δημόσιο σύστημα που τα χρόνια του μνημονίου διαχώρισε τους ασθενείς σε ασφαλισμένους και ανασφάλιστους. Ή για να λέμε τα πράγματα όπως έχουν: Σε ασφαλισμένους και μελλοθάνατους.

Κανείς μέχρι το 2015 δεν γνώριζε ποιος ήταν ο διοικητής του Ελπίς μέχρι που ο ίδιος ανακοίνωσε την αυτοκτονία του γιου του με έναν ξεχωριστό και αληθινό τρόπο χαρακτηρίζοντας τον γιο του ως ένα από τα δεκάδες χιλιάδες θύματα-αυτόχειρες των μνημονίων και της κρίσης και όχι ως "θύμα ερωτικής απογοήτευσης" όπως συνηθίζουν όλοι οι κυβερνώντες να χαρακτηρίζουν τα θύματα του οικονομικού πολέμου βάζοντάς τα κάτω από το ευρωπαϊκό χαλί. 

Ο κ. Θεόδωρος Γιάνναρος καθαιρέθηκε από την θέση του διοικητή του νοσοκομείου τηλεφωνικώς από την κυβέρνηση Τσίπρα στο πρόγραμμα συνολικών καθαιρέσεων διοικητών που έκανε σε όλα τα νοσοκομεία της χώρας. Λες και δεν γνώριζε η νυν κυβέρνηση το έργο του συγκεκριμένου δημόσιου νοσοκομείου από το 2010 και ποιος ήταν ο καπετάνιος αυτής επιχείρησης, περνά τον κ. Γιάνναρο από αξιολόγηση και τον κόβει με βαθμό "1" και "2".

Το θέμα της δημόσιας υγείας είναι η καυτή πατάτα που η νυν κυβέρνηση πρέπει να λύσει άμεσα και σύμφωνα με τα υπογεγραμμένα συμβόλαια με τους δανειστές δεν θέλει να βρεθεί ούτε ένας που να κάνει την εξαίρεση και να αποδείξει ότι δημόσια υγεία για όλους μπορεί να υπάρξει. Διότι ο ένας μπορεί να αποδείξει εμπράκτως ότι ακόμα και σε κατάσταση πολέμου η ανθρώπινη ζωή είναι αδιαπραγμάγμευτη όχι στα χαρτιά και στους πολιτικούς λόγους αλλά στην πράξη.

Ο κ. Θεόδωρος Γιάνναρος στέλνει ανοιχτή επιστολή στον πρωθυπουργό της χώρας, Αλέξη Τσίπρα, αποδεικνύοντας του ότι η "Ελπίδα" ήταν το πρώτο πράγμα που χτύπησε η "αριστερά" με στοιχεία και για λόγους που μόνο η ίδια γνωρίζει.

Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ. 

Ονομάζομαι Θεόδωρος Γιάνναρος και από το 2010 έως και πριν από μερικές ημέρες, ήμουν ο Διοικητής του Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών «ΕΛΠΙΣ». Το νοσοκομείο που ανέλαβα, τότε, δεν το ήξεραν ούτε στην ευρύτερη περιοχή ευθύνης του και ο κόσμος γενικά το απέφευγε, ως υποβαθμισμένο και πεπαλαιωμένο. Η αλήθεια είναι πως αν και είναι το αρχαιότερο Ελληνικό νοσοκομείο (1846), καμία κυβέρνηση δεν το υποστήριξε! Αντίθετα, όλες είχαν στο πίσω μέρος του μυαλού τους να το κλείσουν. 

Την ίδια μέρα που ανέλαβα, κατήργησα τη "λίστα αναμονής" και μαζί με αυτή, τον λόγο ύπαρξης για το γνωστό "φακελάκι". Δυστυχώς, ήμουν άτυχος! Με το που ανέλαβα ήρθε και εγκαταστάθηκε η κρίση στη χώρα μας. Τότε ανέλαβα και δράση. Μερικούς μήνες αργότερα με δική μου πρωτοβουλία και απέναντι σε όλους και σε όλα, δημιούργησα τη "Συμμαχία Νοσοκομείων για τους Ανασφάλιστους". 

Δέχθηκα απίστευτες επιθέσεις από το κατεστημένο, με τη δικαιολογία πως "κατέστρεφα το ΕΣΥ"... 

Άντεξα και αντεπιτέθηκα. Συνεργάστηκα με όλα τα "Κοινωνικά Ιατρεία" και βρίσκαμε από κοινού λύσεις για τα σοβαρά προβλήματα της μη πρόσβασης των ανασφάλιστων στα νοσοκομεία και στα φάρμακα που χρειάζονταν. 

Λίγο αργότερα, δημιούργησα με Φιλέλληνες Αυστριακούς Δημοσιογράφους και Ακαδημαϊκούς, την Οργάνωση "Griechenlandhilfe", που στα Ελληνικά σημαίνει "Βοήθεια στην Ελλάδα". Μέσω αυτής της οργάνωσης καταφέραμε να τροφοδοτούμε, εκτός του ΕΛΠΙΣ, αλλά 22 σημεία στην ελληνική επικράτεια. 

Καταφέραμε να φέρουμε εκατοντάδες τόνους φαρμάκων, νοσοκομειακού υλικού, αναλώσιμων, παιδικών τροφών, μηχανημάτων και ρουχισμού, τα οποία μοιράσαμε σε νοσοκομεία, γηροκομεία, ξενώνες με παιδιά με ειδικές ανάγκες και οργανώσεις αλληλεγγύης για όλους. 

Για τις δράσεις αυτές δεν βρήκα φιλικό περιβάλλον, ούτε συνδρομή από κανέναν! Έκανα κυριολεκτικά "του κεφαλιού μου", αλλά με οδηγούσε η καρδιά και το ένστικτό μου...και ο κόσμος υποστήριζε αυτή την προσπάθεια, διότι τη θεωρούσε "όαση στην επέλαση της Κρίσης". 

Όλα, ανεξαιρέτως τα Ελληνικά ΜΜΕ, και τα μεγαλύτερα από την Ευρώπη και την Αμερική, άρχισαν να γράφουν η να μεταδίδουν διθυραμβικά δημοσιεύματα και ρεπορτάζ για τη "Μάχη του Ελπίς", όπως την ονόμασαν... 

Ξένοι πολίτες άρχισαν να στέλνουν δωρεές στο Ελπίς, τις οποίες μάζευαν ευρώ-ευρώ! 

Το μικρό αυτό Αθηναϊκό νοσοκομείο, άρχισε να κάνει εξωτερική πολιτική, εξάγοντας την ανθρωπιά, τη διορατικότητα, την εφευρετικότητα και την εξυπνάδα των Ελλήνων. Στο νοσοκομείο αυτό παρήλασαν τα πιο βαριά ονόματα των Ελλήνων και ξένων Δημοσιογράφων, μένοντας μερόνυχτα δίπλα μας, και μεταδίδοντας ρεπορτάζ σχετικά με το πώς ένα μικρό νοσοκομείο-θρύλος, μπορεί να τα καταφέρνει με ελάχιστα χρήματα να μην του λείπει τίποτα, περιθάλποντας όμως, διπλάσιους ασθενείς από πριν, λόγω της κρίσης, αλλά και τους ανασφάλιστους, για τους οποίους ήταν το "αποκούμπι" τους. 

Όταν όλα τα νοσοκομεία αρνούνται να δεχθούν τους απεργούς πείνας της Υπατίας, με δική μου πρωτοβουλία, και κόντρα στις εντολές, ανέλαβα, πείθοντας και τον τότε υπουργό υγείας, στο Ελπίς, περίπου τους 70 από αυτούς, μέχρι το πέρας της απεργίας τους και φροντίζοντάς τους. 

Ως αποτέλεσμα της ανυπακοής μου αυτής, ήταν να γίνω το κόκκινο πανί...αλλά επιβίωσα, γιατί ο κόσμος και τα ΜΜΕ με δικαίωσαν και στάθηκαν δίπλα μου. 

Και το Ελπίς προχώρησε στην αντεπίθεση του: 

* Υπέγραψα "Μνημόνιο Συνεργασίας με το Κοινωνικό Ιατρείο "Αποστολή" του ΙΣΑ και της Αρχιεπισκοπής. * Συνεργάστηκα στενά με το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο του Ελληνικού. 
* Υπέγραψα "Μνημόνιο Συνεργασίας" με το "Κέντρο Στήριξης Οικογένειας" (ΚΕΣΟ) της Αρχιεπισκοπής, στο οποίο δώρισα πολλούς τόννους φάρμακα και τρόφιμα. 
* Υπέγραψα "Μνημόνιο Συνεργασίας" με τον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών", για τους χιλιάδες ανασφάλιστους δικηγόρους. 
* Υιοθέτησα με το νοσοκομείο μου τους ξεχασμένους κατοίκους του Καστελλόριζου, τους οποίους επισκεφθήκαμε αρκετές φορές ή στείλαμε φάρμακα. 
* Υιοθέτησα τον Δήμο Περιστερίου, ένα Δήμο 500 χιλιάδων κατοίκων, υπογράφοντας "Μνημόνιο Συνεργασίας με τον Δήμαρχο του. 

Το Ελπίς πλέον έδινε "γραμμή ανθρωπιάς" σε πολλά άλλα νοσοκομεία της Ελλάδας. Αυτό, σίγουρα, στο κατεστημένο δεν άρεσε...αλλά και πάλι, επιβίωσα και συνέχισα αυτό που το 2010 ξεκίνησα. Παρέδωσα εν μέσω κρίσης, τη στιγμή που αλλά νοσοκομεία έκλειναν κλινικές, 3 νέες υπερσύγχρονες μονάδες: το νέο Αιμοδυναμικό εργαστήριο, τη νέα μονάδα εμφραγμάτων, και τη νέα καρδιολογική κλινική, με χρήματα του ίδιου του νοσοκομείου, χωρίς να ζητήσουμε ούτε ένα ευρώ από το κράτος ή την Ε.Ε. 

Δεν πρόλαβα να παραδώσω ο ίδιος τις δυο επόμενες νέες κλινικές, τη νέα ΩΡΛ και τη νέα Οφθαλμολογική κλινική...οι οποίες, όμως, είναι έτοιμες! 

Παρόλο που δεν ήμουν ο πιο υπάκουος διοικητής, όντας πάντα δίπλα στους πολίτες και κόντρα στο κατεστημένο και την "τρόικα", και παρόλο που δεν ήμουν πολιτικό στέλεχος κανενός από τα κυβερνώντα κόμματα, επιβίωσα τριών αξιολογήσεων, διότι, απλά, το έργο μου ήταν καταγεγραμμένο και οι υπουργοί το γνώριζαν. 

Τα τελευταία δυο χρόνια, άρχισα να επισκέπτομαι τα Σαββατοκύριακα που μπορούσα, ξένες χώρες, και μέσω δωρεών έφερνα εξοπλισμό στο νοσοκομείο, ο οποίος ήταν απαραίτητος για την καλύτερη περίθαλψη των πολιτών. 

Τιμήθηκα από το Hellenic American Council, στο Los Angeles, για τη συνεισφορά μου στους πολίτες της Ελλάδας και μίλησα σε μια εντυπωσιακή συγκέντρωση της Ομογένειας, όπου συγκεντρώθηκε ένα σεβαστό πόσο για να αγοραστεί εξοπλισμός χειρουργείου. 

Αυτό ήταν μόνο η αρχή, διότι η προσπάθεια αυτή θα συνεχιζόταν σε όλη την Αμερική. Εκεί ακριβώς, στο βήμα, και κατά τη διάρκεια της ομιλίας μου σε μικτό ακροατήριο Ελλήνων και Αμερικανών, ήρθε με μήνυμα η παύση μου... 

Κύριε Πρωθυπουργέ, πιστεύετε πως η προσπάθεια αυτή, άξιζε να βαθμολογηθεί από την 1η Υγειονομική Περιφέρεια με τον "Βαθμό Αξιολόγησης" "1" &. "2" ; 

Πιστεύετε πως η προσπάθεια που γίνεται από ανθρώπους της διπλανής πόρτας, με ανιδιοτέλεια και με γνώμονα την ανακούφιση των αναξιοπαθούντων και γενικά αυτών που έχουν την ανάγκη μας, πρέπει, από ανθρώπους που έχουν τα δικά τους ιδιοτελή κίνητρα, να εξουδετερώνονται τόσο βάναυσα, χωρίς ίχνος ανθρωπιάς, αλήθειας, δεοντολογίας και ηθικής; 

Είμαι της άποψης πως αν ενημερωθείτε για την ουσία αυτής της μεθόδευσης, σίγουρα δεν θα συμφωνήσετε και σίγουρα θα αντιδράσετε. Θέλω να σας διαβεβαιώσω, πως η ανοικτή αυτή επιστολή, δεν γράφτηκε με σκοπό να αποκομίσω κάτι για τον εαυτό μου. 

Δεν ζητώ, απολύτως, τίποτα, ούτε προσδοκώ κάποιο όφελος. Μόνο θα ήθελα, εσείς ο ίδιος να έχετε άποψη σχετικά με την εσκεμμένη αυτή πράξη ανθρώπων, που από πλευράς ηθικής και δεοντολογίας, δεν θα έπρεπε να έχουν θέση ευθύνης στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. 
Σας εύχομαι καλή επιτυχία στο έργο σας! 

Φιλικά Θεόδωρος Γιάνναρος - τ. Διοικητής Νοσοκομείου "Ελπίς".