Αλήθεια, τι
μπορεί να πει κανείς στις παρούσες συνθήκες; Τι λόγο ν΄αρθρώσει; Παρακολουθούμε
άναυδοι τα τεκταινόμενα γύρω μας, και δεν υπάρχουν λέξεις για την αθλιότητα των
ιθυνόντων, τη μικροπρέπεια, την υποκρισία και την αναισχυντία τους. Και μέσα σ΄όλα
τ΄άλλα έχουν αναλάβει και το ρόλο του σωτήρα -ποιοί; Οι νεκροθάφτες των ανθρώπινων
ελπίδων. Δεν μιλάμε μόνο για τη χώρα μας αλλά και για τη διεθνή σκηνή.
Και ποιοι
κυβερνούν τον κόσμο; Οι πλουτοκράτες της γης με τα δουλικά υποχείριά τους, τις εξωνημένες
κυβερνήσεις. Ο Άρχοντας της Γης ονομάζεται Πλούτος, και αυτόν υπηρετούν και σ΄αυτόν
υποκλίνονται οι καταστροφείς των λαών. Το χρήμα έχει πνίξει πολλές συνειδήσεις.
Καθόλου παράξενο, αφού, όπως έχει καταγγελθεί στη Διδασκαλία, ο χρυσός είναι ο αντίποδας
του Φωτός, είναι φωτοσβέστης. Η απατηλή λάμψη του θαμπώνει και σκοτίζει την πνευματική
όραση. Η δίψα για χρήμα, για πλούτο, σκοτώνει την πνευματική συνείδηση.
Αφού λοιπόν
εξουσιάζουν οι πλουτοκράτες, διότι «αυτών εστίν η βασιλεία της γης», τι καλό μπορεί
να προκύψει απ΄αυτά τα βαδίζοντα πτώματα, τους νεκρούς τω πνεύματι; Αφού όμως είναι
έτσι, δεν υπάρχει ελπίδα ν΄αλλάξει η κατάσταση; Ευτυχώς, υπάρχει, και αλίμονο αν
δεν υπήρχε! Αυτό το καθεστώς της διεθνούς φαυλοκρατίας μπορεί, και πρέπει, να ανατραπεί.
Όμως, μια τέτοια ανατροπή δεν μπορεί να γίνει από μια χούφτα ανθρώπων. Μόνον οι
πλατιές μάζες του λαού μπορούν να το κατορθώσουν. Αλλά αυτό προϋποθέτει αφύπνηση
των μαζών.
Η αφύπνηση
αφορά τη συνειδητοποίηση του νοήματος της ύπαρξης γενικότερα, της αξίας της γήινης
ζωής πιο συγκεκριμένα, και των μεγάλων αξιών, οι οποίες δεν είναι αφηρημένες ωραιολογίες,
αλλά έμπρακτοι τρόποι που θεμελιώνουν την αληθινή -την όχι απατηλή και φευγαλέα
-ευτυχία.
Είναι δυνατόν
να περιμένουμε ευημερία και ευτυχία ζώντας μέσα στην απληστία, την ανταγωνιστικότητα,
τον ατομικισμό; Αλλά χειρότερα κι απ΄αυτά τα μιάσματα είναι η αδιαφορία και η αδράνεια,
γιατί τα πρώτα συνεπάγονται τουλάχιστον δράση, έστω και κακή, ενώ η αδράνεια οδηγεί
σε θάνατο. Η ζωή είναι κίνηση, η ακινησία είναι το αντίθετο της ζωής.
Ασφαλώς, η
πλουτοκρατία, η αδικία, η ανισορροπία, είναι κακό, είναι το πλανητικό κακό που έχει
την πηγή του στην ανθρώπινη αρχή που η ανατολική ψυχολογία ονομάζει κάμα-μάνας,
δηλαδή επιθυμία και νου, ή θυμική και κατώτερη νοητική φύση. Είναι ακριβώς η αρχή
ή το στοιχείο εκείνο μέσα στον άνθρωπο που πρέπει να εξαγνιστεί, να εξυψωθεί. Είναι
ακριβώς εκεί που θα δοθεί η μεγάλη μάχη. Όταν το στοιχείο αυτό τιθασσευθεί και ελεγχθεί,
τότε πραγματικά ανοίγουν οι ουρανοί. Όταν όμως αυτό το στοιχείο γίνεται θηριώδες,
τότε μπορεί κανείς να αναμένει τα χειρότερα. Από τέτοια αισχρότητα είναι που γεννιούνται
οι λογής-λογής τυραννίες που μας καταδυναστεύουν. Η διεθνής κερδοσκοπία είναι μια
μορφή ανάλγητης τυραννίας, η οποία, όπως καταγγέλεται στην Άγκνι Γιόγκα, συνιστά
την κύρια αρρώστια της εποχής, και η οποία πάει να τινάξει στον αέρα την πλανητική
οικονομία.
Φυσικά, αυτή
η μάστιγα με τους εκπροσώπους της πρέπει να πολεμηθεί με όλους τους τρόπους, αλλά
κάθε αγώνας εναντίον της θα είναι ανώφελος, αν το σπέρμα της απληστίας είναι ζωντανό
μέσα μας, γιατί το αυγό του φιδιού θα εκκολαφθεί κάποια στιγμή και το κακό θα διαιωνίζεται.
Ο Νέος Άνθρωπος,
ο Πολίτης του Νέου Κόσμου, θα είναι απαλλαγμένος απ΄αυτή τη μόλυνση. Η κοινωνία
του θα διέπεται από τις αρχές της Κοινότητας -τη συνεργασία, την αλληλεγγύη, το
κοινό καλό. Η δικαιοσύνη, η αξιοκρατία, οι ίσες ευκαιρίες για όλους θα είναι απαραβίαστες
βάσεις αυτής της πολιτείας.
Μέσα στην
ψυχή τους οι άνθρωποι λαχταρούν μια τέτοια ευνομούμενη πολιτεία που θα διασφαλίζει
το μέγιστο καλό για το σύνολο των πολιτών της, αλλά τους λείπει ο μπούσουλας. Χρειάζονται
πυξίδα, χωρίς αυτήν δεν θα βρουν το δρόμο. Η αλάνθαστη, απαρέγκλιτη πυξίδα, η πιο
κατάλληλη για την εποχή και τις περιστάσεις είναι ασφαλώς η Διδασκαλία -ίσως είναι
ακριβέστερη η λέξη Επιστήμη, Γνώση ή Ενημέρωση, γιατί η λέξη Διδασκαλία μπορεί να
φέρνει σε κάποιους συνειρμούς εξαναγκασμού, θεωρητικολογίας και βαρετής ηθικολογίας.
Μόνο τέτοιο
πράγμα δεν είναι η Άγκνι Γιόγκα, η οποία είναι συναρπαστική μέχρις εκστάσεως στο
βαθμό που γίνεται, βέβαια, κατανοητή. Το θέμα είναι ότι η Άγκνι Γιόγκα, όντας γνώση
πολύπλευρη και βαθιά -ψυχολογική, ανθρωπολογική, κοσμολογική, λογική και φιλοσοφική-
δεν γίνεται εύκολα κατανοητή ακόμη και από ανθρώπους με πανεπιστημιακή μόρφωση,
κι αυτό συμβαίνει επειδή για την κατανόησή της δεν αρκούν τα τυπικά προσόντα. Απαιτείται
κάτι άλλο, κι αυτό είναι η πνευματική συνειδητότητα, το Άγκνι, δηλαδή η ψυχική ενέργεια.
Αυτό όμως
δεν σημαίνει ότι και ο πιο απλός άνθρωπος δεν μπορεί να κατανοήσει τις απλοποιημένες
βασικές αρχές μια υγιούς κοινωνικής διαβίωσης. Και χρειάζονται άτομα που να εμπνεύσουν
το λαό προς αυτή την κατεύθυνση. Υπάρχουν, και πιστεύουμε πως θα τους βγάλει στο
προσκήνιο η τρομερή κρίση, πρόσωπα με ικανότητες, γνώσεις, εντιμότητα και αγάπη
για τους συμπολίτες τους.
Στο σημείο
αυτό επιθυμούμε να πάρουμε θέση απέναντι σε μια άποψη, και συχνά μάλιστα ανθρώπων
πολύ καλής προαίρεσης, η οποία λέει: «Δεν χρειάζονται ηγέτες, αρχηγοί και αφεντικά».
Σίγουρα, δεν
χρειάζονται αφεντικά γιατί προϋποθέτουν δούλους. Ο ηγέτης όμως, ο αληθινός και γνήσιος,
δεν είναι αφεντικό και δεν οδηγεί δούλους. Δεν είναι απλώς χρήσιμος, είναι αναγκαίος.
Είναι νομοτελειακή αναγκαιότητα. Κάθε σχηματισμός πρέπει να έχει ένα εστιακό σημείο
για να μπορεί να παραμένει συγκροτημένος. Διαφορετικά, επέρχεται χάος και διάλυση.
Αυτό επαληθεύεται παντού στη φύση, από τους υπερμεγέθεις γαλαξίες ως το άτομο της
ύλης.
Έτσι και οι
ανθρώπινες ομάδες, απ΄την πιο μικρή ως εκείνην ενός λαού, έχει ανάγκη από κάποιον,
ο οποίος θα είναι το εστιακό σημείο, που δέχεται και εκπέμπει ενέργειες, που συνδέει
και συντονίζει. Ο αρχηγός περιβάλλεται από έναν αριθμό βοηθών στο έργο του, που
ιεραρχούνται σύμφωνα με τις δεξιότητες που διαθέτουν και με το πόσο αναγκαίοι είναι.
Έτσι, σχηματίζεται μια ιεραρχική πυραμίδα, της οποίας κορυφή είναι ο ένας -ο ηγέτης,
ο αρχηγός. Ο νόμος της ιεραρχικής κλιμάκωσης διέπει ολόκληρο το Σύμπαν, και αποτελεί
την πιο δυναμική αρχή.
Το κακό είναι
ότι στις ανθρώπινες κοινωνίες επικρατούν συνήθως ιεραρχίες αναξιότητας, διαφθοράς
και μικρότητας. Γι΄αυτό υποφέρει πάντα η ανθρωπότητα. Το ερώτημα είναι πόσο αθώοι
είμαστε όλοι μας, επειδή οι ανάξιοι κυβερνήτες δεν είναι πάντα άρπαγες της εξουσίας,
αλλά, συχνότατα, νόμιμα εκλεγμένοι. Γιατί εκλέγουμε ανάξιους, και μάλιστα αφού έχουν
δώσει δείγματα γραφής;
Εν συμπεράσματι,
το καράβι τρέχει ολοταχώς προς την ξέρα. Την ύστατη στιγμή ας αλλάξουμε ρότα -και
μέσα μας και έξω. Τούτη την ώρα έχουμε ανάγκη από επιδέξιους κυβερνήτες-μπροστάρηδες,
πρόσωπα ικανά, καθαρά, γενναία με γνώση και όραμα.
AGNI YOGA HELLAS, 15/11/2011.
