Μιλούσαμε
για το νέο και το παλιό. Ας ακούσουμε τώρα την ίδια τη Φωνή της Διδασκαλίας:
"Όταν
ο πλανήτης χάνει την ισορροπία του λόγω απώλειας της πνευματικής κατανόησης, οι
συνέπειες για τον πλανήτη είναι αναπόφευκτες. Γιατί δεν υπάρχει καρμικό αποτέλεσμα
χωρίς αιτία, ούτε και αιτία χωρίς αποτέλεσμα. Η εκδήλωση που προκαλείται από την
απώλεια των πνευματικών αγώνων θα επιφέρει ασφαλώς τις ωθήσεις εκείνες που θα φέρει
επαναγέννηση στον πλανήτη. Η εμφάνιση φυσικών αλλαγών θα δώσει στον πλανήτη την
κατανόηση της Άγκνι Γιόγκα. Το οικονομικό κραχ θα έχει ως αποτέλεσμα μια επανεκτίμηση
των αξιών. Η διαστρέβλωση των θρησκειών θα προκαλέσει μια έρευνα για ένα νέο πνευματικό
επίτευγμα.
Γι΄αυτό, αληθινά,
η κατάρρευση του παλιού κόσμου είναι μια νέα επιβεβαίωση, γιατί μέσα από τον ερχομό
νέων αξιών Εμείς φέρνουμε στον κόσμο τη σωτηρία του πνεύματος."
Πραγματικά,
η κατάρρευση του παλιού δεν είναι λόγος για θλίψη αλλά λόγος για χαρά. Γι΄αυτό είμαστε
όλοι σε αναμονή και γεμάτοι προσδοκία για το νέο που είναι νάρθει, αυτό όμως δεν
αρκεί. Πρέπει να βρεθούμε στις επάλξεις του αγώνα -«συν Αθηνά και χείρα κίνει».
Το παλιό δεν θ΄αφήσει εύκολα τα κεκτημένα του. Θα πολεμήσει με λύσσα για να διατηρήσει
το status quo. Και θα ΄χει πολλούς βοηθούς, μερικούς από πραγματική συγγένεια και
άλλους από άγνοια, επειδή δεν είναι λίγοι εκείνοι που δεν συνειδητοποιούν ότι το
παλιό, το φθαρμένο και σάπιο είναι ταυτόσημο με το κακό σαν έρθει η ώρα να γεννηθεί
το καινούργιο. Και, φυσικά, λέγοντας «παλιό» δεν εννοούμε τις αιώνιες αξίες και
ό,τι ενέχει «αενάου φύσεως ριζώματα», γιατί αυτά δεν παλιώνουν ποτέ ούτε φθείρονται.
Είναι παντοτινά θεμέλια της ανθρώπινης κουλτούρας. Συνήθως όμως ο χρόνος και η ανθρώπινη
παραβατικότητα τα καταχωνιάζουν, τα ντύνουν με κουρέλια και στρεβλά προσωπεία, έτσι
που να κρύβεται τελείως η ομορφιά και η λάμψη τους, έως ότου σημάνει η ώρα της κάθαρσης,
της αποκατάστασης και της αναγέννησης.
Το κακό, ή
παλιό, όμως θα χρησιμοποιήσει τους αιώνιους καταστολείς του -το Κράτος (Εξουσία)
και τη Βία -καθώς και τα πολυμήχανα μέσα του εκφοβισμού και της παραπληροφόρησης.
Το νέο έχει ανάγκη υπεράσπισης, κι αυτό σημαίνει σύγκρουση με το παλιό. Ιδού τι
λέει η Διδασκαλία:
"Η αντίσταση
στο κακό είναι μία από τις θεμελιώδεις ιδιότητες γι΄αυτούς που είναι σε αναζήτηση
της Ιεραρχίας. Φυσικές ιδιότητες δεν θα δώσουν ανθεκτικότητα ενάντια στο κακό, αλλά
το πνεύμα και το πυρ της καρδιάς θα δημιουργήσουν μια πανοπλία εναντίον της πανουργίας
του κακού. Πώς όμως να καταλάβουμε το κακό; Ασφαλώς, πρώτα απ΄όλα, είναι καταστροφή.
Αλλά η αντικατάσταση ενός παλιού σπιτιού με ένα καινούργιο και καλύτερο δεν είναι
καταστροφή. Με την καταστροφή εννοούμε τη διάλυση που οδηγεί σε μια άμορφη κατάσταση.
Πρέπει να γνωρίζει κανείς πώς να αντιταχθεί σε αυτή την καταστροφή. Οφείλει να βρει
κανείς τη δύναμη να υπερνικήσει τη δειλία την έμφυτη στη μη-αντίσταση. Έτσι ας υπάρξει
ετοιμότητα αντίθεσης στο κακό."
Με πόση σαφήνεια
οριοθετείται το κακό, ως η καταστροφή που οδηγεί σε διάλυση και χάος! Το καλό όμως
είναι το αντίθετο του χάους, είναι δόμηση και τάξη, είναι αντικατάσταση ενός πράγματος
ή μιας κατάστασης με κάτι καλύτερο. Επίσης, όμως, το καλό είναι η αντίθεση και η
αντίσταση στο κακό. Ανοχή, παθητικότητα και αδιαφορία έναντι του κακού ισοδυναμεί
με σύμπραξη σ΄αυτό.
Ακόμη ένα
απόσπασμα από τη Διδασκαλία:
"Όταν
ο κόσμος βυθίζεται στο σκοτάδι της άρνησης, τότε πραγματικά πρέπει να αναμένει κανείς
την καταστροφή των ακατάλληλων θεμελίων, γιατί πώς αλλιώς μπορεί να αναγεννηθεί
ο κόσμος; Πώς μπορεί η ανθρωπότητα να έρθει στα συγκαλά της αν όχι με τη συντριβή
όλων των ακατάλληλων θεμελίων; Μόνον όταν συνειδητοποιήσει η ανθρωπότητα τις νέες
και επιβεβαιωμένες αρχές της Ιεραρχίας θα καταστεί δυνατό να επικυρωθεί η σωτηρία
της. Έτσι, Εμείς ωθούμε εντατικά τον πλανήτη στις αρχές της Ιεραρχίας του Καλού.
Το χάσιμο των ύψιστων εννοιών πρέπει να αντισταθμιστεί, επειδή κάθε χαμένη αρχή
φέρνει κοσμικές αναστατώσεις. Έτσι, η ανθρωπότητα πρέπει να αναγεννηθεί πάνω στην
αρχή της Ιεραρχίας."
Μπορεί να
αμφισβητήσει κανείς ότι τα θεμέλια του σύγχρονου κόσμου μας είναι σαθρά και επομένως
ακατάλληλα για δόμηση; Πάνω σε τι έχουμε χτίσει τη ζωή και την κοινωνία μας; Πάνω
στον ατομικισμό, στην ιδιοτέλεια, στο κυνήγι πνευματοκτόνων απολαύσεων και ενασχολήσεων,
στην αναξιοκρατία και ηρωοποίηση ευτελών προσώπων, στη λατρεία του πλούτου και του
χρήματος, και στην άρνηση, όπως επισημαίνεται στην αρχή του χωρίου που παραθέσαμε.
Αυτό το τελευταίο
εκφυλιστικό φαινόμενο, η άρνηση, συνιστά την πιο επικίνδυνη μόλυνση για τη συνειδητότητα,
και μπορεί να γεννήσει τα πιο αποτρόπαια τέρατα. Η άρνηση, αν δεν θεραπευθεί έγκαιρα,
θα καταλήξει σε πλήρη αποσύνθεση της συνειδητότητας, γιατί η άρνηση ενέχει το σπέρμα
του θανάτου -όχι του σωματικού θανάτου αλλά του θανάτου της συνειδητότητας, δηλαδή
της ψυχής. Και «τι ωφελείται άνθρωπος αν τον κόσμον όλον κερδίσει, την δε ψυχή αυτού
ζημιωθεί;» Ακριβώς, γιατί η ψυχή-συνειδητότητα εμπεριέχει όλο τον κόσμο, είναι όλος
ο κόσμος, ενώ ο κόσμος χωρίς την ψυχή-συνειδητότητα είναι τίποτα, μηδέν.
Αλλά τι εννοεί
η Διδασκαλία με τη λέξη «άρνηση»; Εννοεί, βασικά, την άρνηση του πνεύματος. Αυτή
όμως η άρνηση περιλαμβάνει ένα μεγάλο αριθμό αρνήσεων. Έτσι, η άρνηση του πνεύματος
είναι συγχρόνως άρνηση του ανώτερου Εαυτού, επομένως ενός σταθερού, ακατάλυτου στοιχείου
μέσα στο Ον. Είναι άρνηση του απεριόριστου, της Απειροσύνης, και της συνέχειας της
ζωής. Είναι άρνηση της ύπαρξης υψηλότερων Συνειδητοτήτων ή Οντοτήτων, και επομένως
της δυνατότητας αναβάθμισης ή υπέρβασης. Ουσιαστικά είναι άρνηση όλων των δυνατοτήτων,
διότι, από τη στιγμή που θέτει κάποιος αξεπέραστα στενά όρια στον εαυτό του -όρια
θανάτου- έχει κλείσει όλες τις πόρτες δυνατοτήτων.
Είναι ακριβώς
η άρνηση αυτή που γεννάει σκοτάδι, κατάθλιψη ή μανιοκατάθλιψη, κακία, προδοσία,
αμοραλισμό, καταστροφικότητα. Και, φυσικά, μια τέτοια συνειδητότητα δεν θα δεχτεί
ποτέ την ύπαρξη της Ιεραρχίας του Καλού, της ανυπέρβλητης αυτής έννοιας που περιέχει
τις έννοιες της Απειροσύνης, της Εξέλιξης, του Κοινού Καλού ή της Αγάπης, της Αξιοκρατίας.
Φυσικά, η
πνευματικότητα δεν ορίζεται μόνο από την παραδοχή της Ιεραρχίας του Φωτός -άλλωστε
αυτό που μετράει περισσότερο είναι η αποδοχή των υψηλών αρχών και αξιών, με πρώτη
απ΄όλες εκείνη του Γενικού Καλού. Κάθε άνθρωπος που αγωνίζεται για το καλύτερο,
για ποιότητα, για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη είναι σίγουρα άτομο με ζωντανό μέσα
του τον πνευματικό πυρήνα. Όταν αυτός ο πυρήνας ή πύρινο σπέρμα αναδεύεται και τροφοδοτείται
από τους αγώνες της καρδιάς, τότε σίγουρα κάποια στιγμή θα παραχθεί η ανάφλεξη εκείνη
που θα φωτοδοτήσει πλέρια το ανθρώπινο ον.
Ο κόσμος που
ξέραμε σείεται συθέμελα και θρυμματίζεται κάτω από το βάρος των ανομημάτων, των
αποκλίσεων και των αρνήσεών του. Παρ΄όλα αυτά, έχει ακόμη μεγάλη δύναμη, επειδή
το αφύσικο σύστημα που τον στηρίζει, σαν ένας γιγαντιαίος Φρανκεστάιν θα παλέψει
με μανία για την επιβίωσή του. Και όπως το εκτρωματικό και αφύσικο τέρας του ομώνυμου
μυθιστορήματος διέθετε μεγάλη τεχνητή ισχύ και επικινδυνότητα, έτσι και το διεφθαρμένο
χρυσοφόρο σύστημα είναι επικίνδυνο μέσα στην απληστία και τη μανία του, παρά το
ότι η αρρώστια κατατρώει ήδη τα σωθικά του. Και μπορεί σαν απεχθής τερατογένεση
ή σαν αιμοδιψές βαμπίρ να παίρνει ενέργεια από την ενέργειά μας και ζωή απ΄τη ζωή
μας.
Αυτό όμως
δεν πρέπει να το επιτρέψουμε. Αρκεί ένας μεγάλος -όσο μεγαλύτερος τόσο ισχυρότερος-
αριθμός ανθρώπων να κάνει την αναγκαία επανάσταση, επανάσταση με την αρχική έννοια
της λέξης: επαναπροσδιορισμό, αλλαγή στάσης. Η νέα στάση ζωής θεμελιώνεται πάνω
στις αρχές και τις αξίες της Ιεραρχίας του Καλού που είναι κοινότητα, ποιότητα,
πρόοδος. Μέσα σ΄αυτές τις τρεις έννοιες εμπεριέχονται όλες οι άλλες.
