Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2015

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΚΚΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ




Ακόμα και το ποσοστό που παίρνει στις εκλογές δεν ανταποκρίνεται σε καμία πραγματικότητα και προπάντων στην ελληνική πραγματικότητα. Πραγματικοί ΚΚΕδες είναι μόνον αυτοί οι οποίοι με τον άλφα ή βήτα τρόπο ζούνε από αυτό που υποτίθεται πιστεύουν. 

Μόνον αυτοί οι οποίοι έχουν μετατρέψει την ιδεολογία τους σε βιοποριστικό μέσον.

Άνθρωποι, που έχουν σπουδάσει "φτηνά", εξαιτίας της ιδεολογίας τους. Άνθρωποι, που έχουν "βολευτεί" εύκολα στο δημόσιο, εξαιτίας της ιδεολογίας τους. 

Γενικά, άνθρωποι, για τους οποίους ο Περισσός είναι το σπίτι του Άγιου Βασίλη με τα δώρα.
Το σπίτι που θα τους εξασφαλίσει ένα τζάμπα δωμάτιο σε μια φοιτητική εστία. 

Το σπίτι που θα τους εξασφαλίσει μια υποτροφία σε ξένο κράτος. Το σπίτι που θα τους εξασφαλίσει δουλειά. 

Το σπίτι που θα τους εξασφαλίσει "καριέρα" πολιτικού.

Από εκεί και πέρα υπάρχει το χάος. 

Μέσα σ' αυτό το αιώνιο κι ασήμαντο 5% οι περισσότεροι δεν είναι κομμουνιστές, αλλά άνθρωποι που μισούν κάποιους άλλους περισσότερο κι απ' τους κομμουνιστές. 

Αυτό είναι και το ζητούμενο από την όλη πολιτική λειτουργία του κόμματος, εφόσον δεν μπορεί να διεκδικήσει οτιδήποτε παραπάνω, ώστε να διεκδικήσει την εξουσία. 

Το ΚΚΕ με την όλη δραστηριότητά του μπορεί και λειτουργεί ως μια λεκάνη απορροής κοινωνικής προβληματικότητας. 

Δεν μπορεί να εισπράξει πολιτική δυσαρέσκεια, αλλά μπορεί να εισπράξει κοινωνική προβληματικότητα.

Άνθρωποι, οι οποίοι για παράδειγμα αδικήθηκαν κατάφορα —για τον οποιονδήποτε λόγο και όχι απαραίτητα για λόγους ιδεολογίας— από το αστικό κράτος, υποστηρίζουν το ΚΚΕ μόνον και μόνον για λόγους παρηγοριάς. 

Μόνον και μόνον επειδή εκεί μπορούν να βρουν ομοιοπαθείς. Άνθρωποι, οι οποίοι σιχαίνονται το αστικό κράτος και τους γόνους τού δικομματισμού, ψηφίζουν ΚΚΕ μόνον και μόνον για να το "ανησυχήσουν". 

Μόνον και μόνον γιατί θέλουν να παίζουν με τους "συναγερμούς" του. 

Αυτό είναι που λέμε κοινωνική προβληματικότητα.

Όλοι όσοι θέλουν να "πουν" κάτι στο άδικο και άθλιο αστικό κράτος, ψηφίζουν ΚΚΕ. 

Όλοι όσοι θέλουν να χτυπήσουν το γαϊδούρι και δεν μπορούν να το κάνουν, χτυπάνε το σαμάρι. 

Αυτοί όμως δεν είναι ΚΚΕδες. Ψηφίζουν ΚΚΕ για κάποιον συγκεκριμένο λόγο, γνωρίζοντας ότι αυτή η ψήφος δεν απειλεί τη δημοκρατία. Γνωρίζοντας ότι αυτή η ψήφος δεν θ' αποτελέσει "διαβατήριο" εξουσίας για τις Αλέκες του σταλινισμού. 

Γνωρίζοντας ότι αυτή η ψήφος δεν θα δημιουργήσει νέους Τσαουσέσκου.

Αυτά συμβαίνουν παντού κι αυτά συμβαίνουν και στην Ελλάδα. 

Άλλωστε το είχε πει και σε ανύποπτο χρόνο ο ίδιος ο Λένιν.

Επί 100 κομμουνιστών οι 40 είναι αγύρτες οι 59 αφελείς και ΕΝΑΣ πραγματικός μπολσεβίκος.

Αυτός είναι —δια στόματος Λένιν— ο στελεχιακός πυρήνας του ΚΚΕ. 

Γύρω από αυτούς, αν προσθέσει κάποιος και την κοινωνική προβληματικότητα, η οποία θέλει να εκφράσει την αντίδρασή της και δεν βρίσκει άλλο τρόπο και βγήκε το ποσοστό του ΚΚΕ στην ελληνική κοινωνία.

Απλά πράγματα.

Μετά από έναν αιώνα υποτίθεται κοινωνικών αγώνων του ΚΚΕ, στην πρώτη ανησυχία της ελληνικής κοινωνίας ένας Καρατζαφέρης μόνος του συγκεντρώνει ένα ανάλογο ποσοστό…