Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΚΕΙΝΟΝ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΝ ΕΙΧΕ ΧΑΜΕΝΟ






Ο λαός νίκησε τους Ιταλούς. 

Αυτός τους απώθησε από την Ελλάδα. 

Το ελληνικό κράτος εκείνον τον πόλεμο τον είχε χαμένο.

Αυτό είναι κάτι το πρωτοφανές για τη σύγχρονη στρατιωτική ιστορία. Ηττήθηκε ένας πανίσχυρος στρατός από μεμονωμένες στρατιωτικές μονάδες και από έναν λαό. 

Δεν υπήρχε καν κεντρική διοίκηση. 

Δεν υπήρχε κεντρικό στρατηγείο. 

Οι αγγλόδουλοι της Αθήνας θεωρούσαν τον πόλεμο τόσο χαμένο, που δεν είχαν μπει στον κόπο οι στρατηγοί να πάνε στο μέτωπο για να ρίξουν έναν πυροβολισμό ή να δώσουν μια εντολή επίθεσης.

Το αρχιτρωκτικό, που παρίστανε τον αρχιστράτηγο του ελληνικού στρατού, δεν είχε μετακινήσει καν το επιτελείο του από την Αθήνα. 

Ο αρχιστράτηγος Παπάγος ήταν μόνον για "ταρατατζούμ και παράτες". 

Να φιλάει χέρια βασιλέων και πρέσβεων. 

"Ήρωας" σε καιρό ειρήνης να φοράει παράσημα, να κυνηγάει "κομμουνιστοσυμμορίτες" και να μοιράζει οικόπεδα σε στρατιωτικούς.

Στον πόλεμο, που διεξήχθη επί των ημερών της αρχιστρατηγίας του, απλά δεν συμμετείχε. 
Από τις εφημερίδες έμαθε ο "αρχιστράτηγος" ότι ο στρατός του νίκησε τους Ιταλούς. 

Δεν είχε το ζώον ούτε την ευθιξία ν' αυτοκτονήσει για το μοναδικό και παγκόσμιο ρεκόρ στην παγκόσμια στρατιωτική ιστορία.

Αρχιστράτηγος, που η νίκη του στρατού του να τον βρήκε με τις πιτζάμες μακριά από το μέτωπο της μάχης, δεν έχει ξαναϋπάρξει κι ούτε πρόκειται να υπάρξει. 

Ούτε ως απλός περίεργος παρατηρητής δεν είχε δει το πεδίο της μάχης. Ό,τι θυμόταν από την εποχή που ήταν ανθυπολοχαγός.

Η νίκη των Ελλήνων έκανε αίσθηση παγκοσμίως, εφόσον την ίδια εκείνη εποχή μια τεράστια Γαλλία έπεφτε στα χέρια του "άξονα" χωρίς καμία αντίσταση.

Ο Χίτλερ γελούσε με τον Μουσολίνι. 

Γελούσε, γιατί δεν γνώριζε τι συμβαίνει. 

Επιτέθηκε κι αυτός στην Ελλάδα. 

Απέναντί του βρήκε κι αυτός δύο διαφορετικές καταστάσεις.

Το κράτος της Αθήνας ήθελε να παραδοθεί και ο λαός αρνούνταν. Αξιωματικοί του ελληνικού στρατού αρνούνταν να πολεμήσουν και οι φαντάροι δεν εγκατέλειπαν τις θέσεις τους. 

Έδιναν άδειες στους στρατιώτες να επιστρέψουν στα σπίτια τους και δεν έφευγε κανένας.

Ο Χίτλερ είδε πώς είναι να πολεμάς έναν λαό χωρίς στρατιωτική ηγεσία. Από το πουθενά είχε απώλειες. 

Ο στρατός ήταν διαλυμένος και τα φυλάκια αντιστέκονταν χωρίς κανέναν απώτερο σκοπό. 
Απλά αυτοί οι οποίοι ήταν μέσα δεν ήθελαν να νικηθούν. 

Δεν τους ένοιαζε τίποτε άλλο. 

Δεν το έκαναν βάση κάποιου εναλλακτικού σχεδίου. 

Απλά δεν ήθελαν να γυρίσουν στα σπίτια τους νικημένοι. 

Δεν ήθελαν να τους πουν οι συντοπίτες τους ότι, στη μία και μοναδική φορά που τους δόθηκε η ευκαιρία να γίνουν ήρωες, αυτοί εγκατέλειψαν "Θερμοπύλες". 

Το αποτέλεσμα; 

Χωρίς επίσημο αντίπαλο ο γερμανικός στρατός καθυστερούσε επικίνδυνα και είχε μεγάλες απώλειες. Όταν έφτασε η ώρα της Κρήτης, τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα. Το τίμημα σε χρόνο και σε έμψυχο υλικό ήταν ακόμα πιο μεγάλο. 

Ο πιο ισχυρός στρατός του κόσμου "μάτωνε" από τον "στρατό" της "τσουγκράνας" και του "δρεπανιού". 

Ο Χίτλερ είχε μάθει αυτό το οποίο δεν ήξερε κι ο Ξέρξης.

Όπως ήταν φυσικό η μάχη των Ελλήνων χάθηκε. 

Οι Γερμανοί μπήκαν ως κατακτητές στην Ελλάδα. Ο αρχιστράτηγος των Ελλήνων αυτήν τη φορά δεν έμαθε για νίκη του από τις εφημερίδες. Τουλάχιστον είχε γλιτώσει και το "ταξίδι" στον Βορά. 

Τώρα ετοίμαζε τις βαλίτσες του, για να φύγει εκτός Ελλάδας. 

Τον ελληνικό λαό θα τον παρατούσε η ηγεσία του στο έλεος των κατακτητών, για να τον "σώσει" μακροπρόθεσμα. 

Όταν οι Έλληνες ετοιμάζονταν να υπομείνουν το αβάστακτο, οι ηγέτες τους έκλειναν δωμάτια σε ξενοδοχεία του εξωτερικού.

Ανάμεσα σ' αυτούς και η στρατιωτική ηγεσία. Ο αρχιστράτηγος ήταν έτοιμος και με τις βαλίτσες στο χέρι. 

Ξαφνικά οι πολιτικοί "ηγέτες" τού χρεώνουν τις ήττες και δεν τον παίρνουν μαζί τους. 

Κλάμα ο αρχιστράτηγος. 

Και πάλι δεν είχε τη στοιχειώδη ντροπή ν' αυτοκτονήσει. 

Και πάλι κάνει το κορόιδο, όταν ο λαός θρηνεί χιλιάδες θύματα, τα οποία έπεσαν ηρωικά για έναν εθνικό σκοπό, για τον οποίο ο αρχιστράτηγος πληρωνόταν να τον δει από απόσταση και δεν έκανε ούτε αυτό.

Η γερμανική "μπότα" πατάει την Ελλάδα. 

Το "φαινόμενο" όμως δεν νικιέται. Η "μπότα" που το πατάει είναι θέμα χρόνου να πάθει ζημιά. 
Η "φωτιά" κόλλησε πάνω της. 

Ο ελληνικός λαός δεν τα παρατάει. 

Δεν τον ενδιαφέρει αν έχασε τον πόλεμο στο στρατιωτικό επίπεδο. 

Βγαίνει στο βουνό. Δημιουργεί εκ του μηδενός το τερατώδες ΕΑΜ. 

Το οπλίζει μέσα από τις πολεμικές του πράξεις. 

Ο εκφραστής του ελληνικού λαού είναι πανίσχυρος και οπλισμένος. 

Μέσα σε τρία χρόνια σε μια απόλυτα γερμανοκρατούμενη Ευρώπη τα δύο τρίτα τής θεωρητικά κατακτημένης Ελλάδας είναι ελεύθερα.

Όμως, το ΕΑΜ ήταν εφιάλτης για τους πάντες. 

Δεν τρόμαζε μόνον τους Γερμανούς. 

Τρόμαζε και όσους φιλοδοξούσαν να τους διαδεχθούν στη μεταπολεμική περίοδο. 

Εξέφραζε τον ελληνικό λαό και όποιος κι αν είναι ο νικητής του πολέμου, θα το έβρισκε μπροστά του. 

Στους Γερμανούς έκανε τεράστια ζημιά, γιατί τους καθυστερούσε. 

Τους καθυστερούσε σε έναν πόλεμο όπου η ταχύτητα ήταν το ζητούμενο. Τους δημιουργούσε προβλήματα στα μετόπισθεν και δεν τους επέτρεψε να κάνουν περίπατο στη Μέση Ανατολή, όπως ήταν μέσα στις δυνατότητές τους. 

Αυτή η καθυστέρηση ήταν το αίτιο της ήττας του "άξονα". 

Δεν πρόλαβε να ελέγξει το πετρέλαιο και έμεινε από "καύσιμα". 

Οι Έλληνες, που με τον αγώνα τους συνέβαλαν σ' αυτήν την καθυστέρηση συνετέλεσαν στην ήττα αυτήν.

Όταν ηττήθηκαν οι Γερμανοί, η Ελλάδα ήταν η μόνη κατακτημένη χώρα που δεν είδε "απελευθερωτές". 

Δεν παρηλάσαν απελευθερωτές στις πλατείες της, όπως συνέβη στη Γαλλία, στην Ολλανδία, στη Δανία κλπ.. 

Η Ελλάδα είχε απελευθερωθεί από μόνη της πολύ καιρό πριν. 

Η Ελλάδα είχε απελευθερωθεί από το ΕΑΜ. 


Ένα ΕΑΜ-ΕΛΑΣ που είχε φτάσει στο σημείο να είναι πιο ισχυρό και πιο καλά εξοπλισμένο από τον προπολεμικό της τακτικό στρατό…η συνέχεια εδώ